Jak oceniać i klasyfikować tło marmurów z Carrary?

We wpisie z 19 lutego wyjaśniliśmy, iż na ogólny wygląd marmuru wpływa kilka cech (kolor tła, jednolitość tła, ilość, rozmiar, kształt i kierunek użylenia, połysk).Skupimy się zatem na tym, jak oceniać i klasyfikować tło materiału, co okazuje się trudnym zadaniem dla wielu osób, gdyż często mylą one tło ze wzorem danej płyty, szczególnie w przypadku slabów marmurowych posiadających intensywne użylenie. Należy zawsze pamiętać o dwóch kwestiach:
1) Kolor tła odnosi się do koloru ziarna uzyskanego po wypolerowaniu płyty.
2) Kolor tła uznaje się za idealny, jeżeli ma cechy typowe dla danego materiału. Przykładowo, najbardziej wartościowe płyty Bianco Carrara charakteryzują się perłowo białym kolorem tła.

Jednolitość tła oznacza, iż jego kolor jest identyczny lub niemal identyczny na całej powierzchni płyty. Niektóre jej części mogą być jednak pokryte przerostami (użyleniem) na tyle intensywnymi, iż prawie w całości zakrywają i ukrywają kolor tła. Tak więc w celu określenia jego jednolitości trzeba skupić się na kolorze występującym wokół i pomiędzy żyłami.

Niejednolite tło posiada zarówno ciemniejsze, jak i jaśniejsze obszary. Eksperci z Carrary te ciemniejsze nazywają „ombre” (cienie), gdyż rzeczywiście przypominają cień rzucony na płytę. Mogą być na tyle duże, by zająć połowę powierzchni slaba tworząc efekt „dwukolorowej” płyty. Jaśniejsze obszary najczęściej przybierają podłużny, stosunkowo długi i zygzakowaty kształt, dlatego w Carrarze nazywa się je „bisce”, co w dialekcie oznacza „węże”.

Bardzo ważne jest, aby nie mylić wspomnianych cieni oraz „węży” –  kwalifikowanych jako estetyczna wada materiału – z odcieniami, które wprost przeciwnie, nadają charakteru i wartości wielu odmianom marmurów karraryjskich. Świetnym przykładem są niezwykle cenne i rzadko spotykane odmiany Calacatty, Cremo czy Paonazzo, które charakteryzują się żółtymi, zielonymi, brązowymi, pomarańczowymi oraz różowymi odcieniami.